Voetbalcarrière

O treurigheid! O kaal terrein!
Eens, toen de bal nog rond was,
had ik het schot van Ferenc Puskas
en de techniek van Coen Moulijn.

Helaas, niemand die het zag.
Want ik was al te vaak reserve,
liep doelloos langs de lijn te zwerven,
Tot ik mijn kans kreeg op een dag.

'k Viel in, en toonde mijn onvermoede
talenten, zette de hele achterhoede
op het verkeerde been en scoorde

met een listig tikje. Maar 'k hoorde
in plaats van gejuich een fel gejoel:
de bal lag in het verkeerde doel.


Zie ook: COEN MOULIJN, Uitgeverij deBuitenspelers,
Prijs € 59,50, Aantal pagina’s 568, Gewicht 3,5 kg

De storm

 

Ik kan mij niet herinneren ooit uit een filmvoorstelling te zijn weggelopen. Maar na twintig minuten De storm had ik plotseling behoefte aan een plaspauze. Misschien kwam het door al dat water dat met bakken uit de hemel valt, terwijl de Zeeuwse stromen met onberekenbare kracht tegen de dijken en kaden beuken. Indrukwekkende beelden van onstuimig golvend water dat in die koude februarinacht de delta werd ingestuwd.
In de duisternis doemen lichten op en dichterbij gekomen zien we een boer die twee of drie koeien een schuur indrijft, of er uit, dat was me niet helemaal duidelijk. In korte tijd worden de elementen en handelingen getoond die zich tijdens de ramp ook in de werkelijkheid hebben voltrokken. Tot zover is De storm een min of meer getrouwe en ingenieus vervaardigde weergave van de desastreuze gebeurtenissen die in de nacht van zondag 1 februari 1953 in zuidwest Nederland plaatsvonden.
Daarna beginnen fictie en werkelijkheid te wringen. Terwijl mannen de vloedplanken op hun plaats brengen, wordt in het plaatselijk café-restaurant tot ver na middernacht feest gevierd. Wie het oude Zeeland heeft gekend, weet dat in die tijd op zaterdagavond in de gehele archipel alle horecagelegenheden ruim voordat de Dag des Heren begon waren gesloten.
In 1953 bezat Nederland welgeteld één helikopter, die pas op maandag kon opstijgen. Maar in De storm zien we de held van het verhaal, een Zeeuwse jongen die bij de marine in Den Helder is gestationeerd, met een helikopter naar Zeeland vliegen om te zien hoe zijn familie het er afgebracht heeft en er en passant de heldin van het verhaal van de verdrinkingsdood redt.
Het duurde even voor ik door had dat niet de Ramp het thema van De storm is, maar het streekromanachtige gegeven van de boerendochter en de voorechtelijke conceptie van een kind, waarvan we het voorspel tussen de gitzwarte buien door in zoet gekleurde taferelen van het boerenleven krijgen te zien. En daar komen zondermeer kindertjes van.
Waar mijn blaas van opspeelde was de onechtheid van het tableau vivant waarin we de aan Zeeuwen toegeschreven eigenschappen als godsvrucht, zuinigheid en eigenbelang werden verbeeld. Maar de strenggelovige vaderfiguur die op basis van goddelijke decreten het bestaan van zijn bastaardkleinzoon ontkend, is mij niet gereformeerd genoeg. Hij draagt zijn boerenkleren als een toeristische attractie. Bovendien liep in de jaren vijftig de helft van de Zeeuwse vrouwen nog in klederdracht. Ik geloof dat ik een of twee Zeeuwse kappen heb gezien.
Om mijn eigen watersnood te lenigen hielp het dat er nauwelijks toeschouwers waren, zodat ik zonder iemand lastig te vallen de zaal kon verlaten. In het toilet dacht ik dat ik misschien wel trek had in Engels drop of een Mars. Dus liep ik naar beneden, naar de grote foyer die op het bedienend personeel na verlaten leek. Maar ik was niet de enige die het drama voor gezien had gehouden. Aan de bar stond mijn vriend Peter Bulthuis. Hij was twaalf toen hij in Zierikzee van het dak werd gehaald, ik was negen jaar toen ik van de slaapverdieping in ons huis in Middelharnis
in een roeiboot werd neergelaten.
De rest van de voorstelling hebben we met een kop koffie in de foyer gezeten en herinneringen aan onze eigen ramp opgehaald. Als bejaarde overlevenden van de Watersnoodramp hebben we De storm bij wijze van spreken niet overleefd.

NRC Handelsblad, Achterpagina, 19 oktober 2009

Ogen als antennes

door Arie van den Berg

Bestaat er zoiets als de typisch Rotterdamse no-nonsense dichter? Zo ja, dan lijkt Rien Vroegindeweij daarvan een prototype. Gelukkige dagen & andere poëtise voorvallen heette zijn debuutbundel, die in 1972 in de Sonde-reeks van de Rotterdamse Kunststichting verscheen. Een jaar later zette hij zijn baken op de poëziekaart met Een vliegtuig van beton. Dat vliegtuig was zeker luchtwaardig, maar kon helaas niet door het raam van de zolder waarop het was gebouwd. Het dagelijkse leven, meer of minder poëtische voorvallen en een betonnen versie van de Panamarenko-jongensdroom. Schijnbaar simpele ingrediënten bepalen al een kleine veertig jaar dit dichterschap. Maar het is zoals Hans Sleutelaar het treffend op de achterflap van Later wordt alles echter verwoordt: Hier toont zich ‘das Einfache das schwierig zu machen ist’.
Later wordt alles echter is een oprechte keuze uit eigen werk, waarin allerminst wordt verbloemd dat dit oeuvre met vallen en opstaan is ontstaan. ‘Gaandeweg’ is de titel van de documentaire over deze poëzie, die op dvd aan de bundel is toegevoegd. ‘Gaandeweg’ is ook de titel van een gedicht uit Deze middag is een eeuwig heden uit 2002. Vroegindeweij beschrijft zijn dichterlijk vermogen daarin 1 op 1: ‘Mijn dromen waren groter dan het weinige / dat mij aan talenten werd gegeven: / met de jaren raakte ik meer met het eigene / het dichtbije, het tekortkomende bedreven’.
Het kan geen toeval zijn dat dit gedicht gevolgd wordt door liefdevolle vertalingen van werk van ondermeer de Koreaan Yun Sondo, Arthur Rimbaud, Philip Larkin en Robert Frost. Vroegindeweij is zich bewust van de poëtische traditie, en misschien ook daardoor bij tijden een ouderwetse verzenmaker. Veel van zijn verzen rijmen en zijn vormvast, en ook zonder rijm schreef hij op maat gekliefde sonnetten. Maar zijn keuze voor deze bij uitstek renaissancistische vorm uit zich niet in de inhoud. Die is uitgesproken 20ste-eeuws en op z’n Rotterdams liefst ter zake. Dat krijgt vorm in een gedicht als ‘Waarom ik geen journalist werd’.

Het waren eenvoudige mannen, arbeiders
in manchester pakken, weduwnaars,
ongetrouwde boerenknechten

en hier en daar als miskende intellectueel
een bleke letterzetter.
Ik luisterde ter hoogte van hun heupen

hoe ze hun eigen mythen schiepen,
waarin een aardappel de gestalte
van een god kon aannemen,

kwade geesten in de gewassen huishielden
en de geschiedenis werd gepeld
als een ui die, zoals bekend, geen kern heeft.

Dit is wat mij betreft het juweel in Later wordt alles echter. Vroegindeweij noteert hier met een fotografisch oog, zoals hij elders het oor als antenne gebruikt. Dat gebeurt bijvoorbeeld in ‘Gesprek’, een gedicht waarin een man met het portret van zijn overleden vrouw converseert. Veel woorden zijn het niet, ‘Maar als ik vraag en antwoord geef / is het een gesprek. Dat breekt de dag.’ Net als in ‘Waarom ik geen journalist werd’ geven de slotregels het vers de poëtische wending, die het gedicht een ambigu karakter geven en het daarmee tot heuse poëzie maken. Want hoe zakelijk Vroegindeweij zich ook opstelt, steeds steekt de romanticus in zijn oeuvre de kop op.
Waar dat in niet al te verheven taal gebeurt, overtuigt hij als dichter – zoals in ‘Koorts’. Dit vers is onderdeel van een ongeordende reeks imperatieve verzen uit de bundel Zee & Land (1995). In gebiedende stijl geven ze recepten voor zulke uiteenlopende zaken als action painting, ornithologie en Brussels lof.
De negen poëziebundels van Rien Vroegindeweij verschenen bij zeven verschillende uitgevers. Het is goed dat dit zo verspreide, intrigerende dichtwerk nu in één bundel voorhanden is.
Rien Vroegindeweij: Later wordt alles echter. Een keuze uit de gedichten 1973-2009. Nieuw Amsterdam, 213 blz. € 22,50

NRC/Handelsblad Boeken, 21 augustus 2009

Kees van Dongen Schildersdag

 

Kom langs op zaterdag 29 augustus en zondag 30 augustus a.s. in Historisch Delfshaven om te ervaren hoe ervaren kunstschilders in de voetsporen van Kees van Dongen (1877-1968) treden.
Vanaf 11.00 uur op zaterdag 29 augustus kunt u lopend langs de kolk stilstaan bij een van de kramen van de kunstmarkt, een hapje of een drankje nuttigen of kijken bij een van de schilderende kunstenaars.

In de middag komt na de opening van de Mouterbrug om 15.00 uur de muziek op gang en zal dit Kees van Dongen evenement voortgezet worden om 19.00 uur met een openluchtbuffet. Er zijn nog enkele plaatsen voor dit diner beschikbaar voor 27,50 euro p.p. Mocht u hieraan willen deelnemen, dan kunt u reserveren bij Stadsbrouwerij & Restaurant de Pelgrim. Tel. 010-4771189 of e-mail pelgrim@pelgrimbier.nl

Het resultaat van de gemaakte kunstwerken op de schilderdag is op zondag 30 augustus in museum De Dubbelde Palmboom vanaf 15.00 uur te bezichtigen. Om 16.00 uur zal daar de Kees van Dongen Schilderprijs uitgereikt worden tijdens de finissage.

Voor informatie kunt u op beide dagen ook ter plekke terecht bij het Zakkendragershuisje of in de galerie van museum De Dubbelde Palmboom.

Met vriendelijke groet,

Het Kees van Dongen team 2009

P.S. Stuur dit bericht door naar zoveel mogelijk vrienden en kennissen, dan wordt het nog gezelliger!

Later wordt alles echter

Vrijdag 10 juli 2009 verschijnt bij Uitgeverij Nieuw Amsterdam een ruime keuze uit de zeven bundels die sinds 1973 van mij zijn gepubliceerd + een aantal nieuwe gedichten: Later wordt alles echter
In deze bloemlezing is de documentaire Gaandeweg, die mijn zoon Victor in 2008 over mij maakte, bijgevoegd.
De presentatie is a.s vrijdag, om 17.00 uur bij Boekhandel v/h Van Gennep, Oude Binnenweg 131, Rotterdam. Komt allen.
U kunt ook een exemplaar, naar believen gesigneerd, via deze site bestellen. Stuur dan een mailtje met uw wens naar vroegius@chello.nl

Beeld teruggevonden

Rotterdam, 19 juni 2009. Van een onzer verslaggevers. Het beeld dat deze week werd ontvreemd uit Arboretum Trompenburg is terug. Het lag ongeschonden op het talud van de Honingerdijk. Hopelijk wordt het spoedig weer op zijn sokkel gezet, zodat de bezoekers van Trompenburg er weer van kunnen genieten.

Anna Blaman

 

zie onderstaand bericht

BLAMANROUTE

DE PLEINEN OP, DE STRATEN IN

Vrijdag 19 juni 2009 verschijnt bij uitgeverij Douane deel 2 in de wandeltrilogie van Jan Oudenaarden en Rien Vroegindeweij: De Blamanroute – Een literair-historische wandeling door Rotterdam-West. Eerder, in 2007, verscheen al De Leopoldroute, die door de binnenstad voert, later, in 2010, verschijnt nog De Bordewijkroute, die de wandelaar van Noord naar Zuid voert.

De presentatie van De Blamanroute vindt plaats op vrijdagmiddag 19 juni om 17.00 uur bij Boekhandel v/h Van Gennep in Rotterdam in aanwezigheid van het Rotterdammologisch Instituut – het duo-pseudoniem voor de heren Jan Oudenaarden en Rien Vroegindeweij – en uitgever Arie van der Ent. De voorzitter van de deelgemeente Delfshaven, Carlos Gonçalves, neemt het eerste exemplaar in ontvangst. Na afloop is er gelegenheid om het wandelboekje te laten signeren door de auteurs.

De Blamanroute voert door Rotterdam-West, door de deelgemeenten Centrum en Delfshaven. In deze laatste deelgemeente ligt Blamans 'hoofdadres', haar laatste ook: De Vliegerstraat 14b. Anna Blaman wordt niet echt meer gelezen, maar was een belangrijke exponent van de na-oorlogse letteren en heeft haar naam gegeven aan een belangrijke literaire prijs. Lees over de voetsporen van Elsschot en Bloem, van Deelder en Vaandrager en wandel mee langs Heemraadssingel en Rochussenstraat, langs Westplein en Westzeedijk. De pleinen op, de straten in!

Datum: vrijdag 19 juni 2009 • Plaats: Boekhandel v/h Van Gennep, Oude Binnenweg 131b, Rotterdam • Tijd: 17.00 uur

Overige activiteiten rond De Blamanroute:
• Zaterdagochtend 20 juni: een reportage over De Blamanroute, met de auteurs, in het programma Chris Natuurlijk, van 10-12 uur op Radio Rijnmond.
• Zaterdagmiddag 20 juni signeren de auteurs van 14-15 uur bij Boekhandel Snoek, Meent 126, Rotterdam.

Brons

 

Gisteren, dinsdag 17 juni 2009, bereikte mij op mijn vakantieadres in Zeeland het bericht dat het bronzen beeld van Eric Claus in Arboretum Trompenburg, waarop mijn kwatrijn

Wat in het eerste uur verscheen,
wil hier in rust het oog behagen.
De vrucht wordt in de kiem gedragen,
de stad groeit er gestaag omheen.

is gestolen. Het kan zijn dat een poëzieliefhebber de verleiding niet heeft kunnen weerstaan om het beeld naar zijn eigen, geheime tuin te verplaatsen, maar de droeve werkelijkheid zal zijn dat dieven op het brons uit waren.